• هرگز خود را به نا امیدی تسلیم مکن زیرا دیگر نمی توانی با قلبت صحبت کنی.
• باور کنیم همه کلید ها هدیه خداوند و همه قفلها محصول ماست.
• همیشه بعد از گریه های عمیق روح ها لبخند می زند.
• شیطان با دروغ آدم را از بهشت لغزاند و انسان با اشک صادقانه به خدا پیوست.
• اندوه مرگ روح است و شادی زندگی آن.
• بزرگترین دشمن زن بی حوصلگی او بزرگترین دشمن مرد خشم اوست.
• یک لبخند عالی ترین دارو برای کمبود اعتماد به نفس است.
• زندگی مادی تو مثل یک باغ می ماند باید به آن رسید.
• با ثروت نمی توان در دل مردم رخنه کرد ولی با اخلاق می توان قلب آنان را تسخیر کرد.
• امید سرابی است که اگر نا پدید شود همه از تشنگی خواهند مرد.

                                                                                <سهیلا>

جسم و روح

• نفس همیشه شما را دچار مشکل می کند.جایی راپیدا کنید که آن را برای همیشه دفن کنید.
• همه ما برنده هستیم.هیچ بازنده ای وجود ندارد.انتخاب با شماست.سعی نکنید دیگران را را به باخت بکشید.
• از تجزیه و تحلیل بیش از حد دست بردارید؛فقط عمل کنید.
• قدم زدن درمانی بسیار عالی است.جسم را ورزش می دهدو فکر را روشن می سازد.
• هر روز یک نفر را تحسین کنید.
• عشق به چه مربوط است؟ به همه چیز!
• اگر اعتماد نکنید، نمی توانید عاشق شوید.
• عشق شخصی دیگر باید متمم ما باشد نه مکمل ما.
• اهمیت و زیبایی لمس کردن را درک کنید.
• عشق واقعی بی قید و شرط است.
• ترس نمی گذارد عشق را به طور کامل تجربه کنید.
• جایی در درون همه ماست که به ما اجازه می دهد به عشق رجوع کنیم.
• عشق واقعی با هیچ رشته ای به هم متصل نمی شود هیچ توقعی هم وجود ندارد.
• بدون توقع زندگی کنید،این طوری هیچ وقت نا امید نخواهید شد.
• خوشبختی از درون خودتان می آید، نه از کس دیگر.

روانشناسي رنگها:

يكي از بزرگترين و با ارزش ترين نعمت هايي كه خداوند به انسان ارزاني داشته است تنوع رنگ هاست. رنگ ها مي توانند آثار مفيد ومخربي در زندگي انسان داشته باشند.

سلام به دوستان خوبم.تصميم دارم كه شما را باروان رنگها اشنا كنم.رنگها آثار مثبت و منفي دارند. با شناخت توانايي رنگ ها و استفاده ي صحيح مي نوان خيلي از گرفتاري ها را در زندگي روزمره از بين برده و بر مشكلات چيره شد.

رنگ قرمز:

تسكين دهنده ي ناراحتي هاي پوستي و حساسيت هاي آن است.اين رنگ ايمني بدن را بالا مي برد و اشتها را مرتب و هضم غذا را تنظيم مي كند و بدن را نيز گرم مي كند. فشار خون را بالا مي برد.رنگ قرمز حالت احساساسات و حمله را افزايش مي دهد،كشش را زياد مي كند،تنفس را كم مي كند،هيجان انگيز است و به انسان نيرو مي دهد.رنگ قرمز محرك و فعال كننده است،خصوصا عصب سمپاتيك را فعال مي كندو محرك فكري است و التهاب را تشديد و فعاليت جنسي را نيز زياد مي كند.

رنگ آبي:

درد شكن، آرام بخش ،تسكين دهنده و به ويژه براي درد هاي عصبي مفيد است. رنگ آبي بهترين رنگ براي افراد وسواسي و هيجان زده است.اين رنگ براي افرادي كه خواب هستند بسيار مفيد است.حالت سرد كنندگي دارد.رنگ آبي كشش را كم مي كند و ارام بخش تنفس و نبض است.به انسان آرامش دروني مي دهد.محافظ ،حساس،جدي،دقيق و دور انديش و تعديل كننده است.رنگ آبي در معالجه سرطان مؤثر است.

رنگ زرد:

گرم كننده است،رنگ خوش رويي و خوش خويي است.رنگ زرد بسيار شادي بخش و نشاط آور است.قرآن رنگ زرد را مسرت بخش و نشاط آور معرفي كرده است.رنگ زرد حالت روحاني ،ايده آل ،فيلسوفي،تحريك كننده است.

رنگ سبز:

براي بهبود ناراحتي ها ي عصبي و نا ملايمات روحي و رواني استفاده مي شود.رنگ سبز تعديل كننده اعصاب،آرام بخش ،و در هيستري و خستگي اعصاب مؤثر است.رنگ سبز زمينه ي شكيبايي را براي مردان مهيا مي سازد رنگ سبز اميدوار كننده ،حساس،خنك كننده ،مهيج،مؤثر در سيستم عصبي،بي خوابي و خستگي است.خانم ها سعي كنند يكي از لباس هاي خوابشان حرير سبز باشد تا همسرانشان از ديدن آن ها لذت ببرند و تمامي خستگي آنان از بين رود.

رنگ بنفش:

اثر ضعيفي در ناراحتي هاي حاد عصبي دارد.اين رنگ مقاومت بدن را زياد مي كندو فعاليت جنسي زنان را افزايش مي دهد.

رنگ ارغواني:

آرام بخش و حزن آور است،ظريف است،با طراوت و سلطنتي و با ابهت و جلال است.رنگ ارغواني دم دمي ،اسرار آميز ،آرتيستي، خشنود كننده و انتقادي است.

رنگ خرمايي:

داراي آثاري نظير آرامش،محافظت، در امان داشتن و استراحتي است كه حاصل آن ضعف است.

رنگ خاكستري:

آرام،حساس و محافظ است.

رنگ سياه:

سبك،غلط انداز،افسرده كننده است.

رنگ سفيد:

مليح، براق و نشانه ي پاكي و صداقت است.

رنگ نارنجي:

تابان،سوزان،درخشنده،برانگيزنده،تهييج كننده،آرام بخش،تسكين دهنده و هيجان آور است.خانم ها براي برانگيختن احساسات همسران خويش از لباس هاي نخي و شيك نارنجي استفاده نمايند تا زندگي براي آنان هر روز شيرين تر گردد.البته اين رنگ به اندازه ي رنگ قرمز احساسات را به سر عت تحريك نمي كند، بلكه به آرامي و زيبايي هرچه تمام تر دلبري مي كند.

                                                                     (جمشيد خدادادي)

بقيه مطلب قبل:

اگر كسي تو را دوست دارد از او متشكر باش ولي چيزي از وي مطالبه نكن.زيرا او هيچ اجبار و الزامي ندارد كه تو را دوست داشته باشد . عشق ورزيدن همچون معجزه است، مشاهده اين معجزه كافي است تا تو را دچار شور و هيجان كند.

ولي بيشتر مردم تحت تاثير اين معجزه قرار نمي گيرند. آنها عشق را در برابر چيزهاي كوچك و ناقابل ، قرباني مي كنند.آنها در حقيقت علاقه اي به عشق و طرب آن ندارند.آنها بيشتر در پي ارضا كردن غرور و خودخواهي خويش هستند.در صورتي كه شادماني و طرب عشق ، از همه چيز مهمتر و ارزشمند تر است.

مردم را نگاه كن ، ببين كه چطور همه چيز را حق بديهي خود مي پندارند و قدر نشناس هستند.بعضي ها وقتي همسرشان غذا را آماده مي كند حتي زحمت تشكر كردن هم به خود نم دهند.من نمي گويم كه تشكر را بايد حتما در قالب كلماتي ادا كني ، ولي بايستي حداقل در چشمانت مشهود باشد. يا وقتي شوهر دنبال كار مي رود و براي امرار معاش خانواده پول در مي آورد ، زن به ندرت از او تشكر و قدر شناسي مي كند، زيرا اينطور مي پندارد كه اين كاري است كه مرد بايد انجام دهد.در چنين محيطي عشق چطور مي تواند رشد كند.؟عشق نیازمند محيطي عاشقانه است ،محيطي كه در آن قدر شناسي و سپاسگزاري و خوشنودي حكمفرماست.عشق نيازمند فضايي عاري از توقع و انتظار است.

عشق مي آيد ، عشق هزاران بار مي آيد،ولي بايستي خودش بيايد. نبايستي آن را مطالبه كني ، زيرا در اين صورت هرگز نمي آيد.اگر عشق را به زور بطلبي ، آن را مي كشي و از بين مي بري. بنابر اين ببخش.

انسان بالغ در تنهايي خويش شاد است.انسان بالغ كسي است كه مي تواند با خودش شاد و خوشبخت باشد .تنهايي او به معناي غريبي و بي كسي نيست. تنهايي او به مثابه خلوت كردن با خويش است.

پس در وهله اول ياد بگيريد كه شخصي مستقل و منحصر به فرد باشيد.در وهله دوم هيچ گاه در پي كمال مطلوب نباشيد و از توقعات و مطالبه كردن دوري كنيد.به مردم عادي عشق بورزيد.مردم عادي هيچ چيز از ديگران كم ندارند.زيرا هر انسان به نوبه خويش منحصر بفرد و بي دليل است ، كه شايسته احترام مي باشند. ببخشيد ، بدون شرط و شروط ببخشيد. آنگاه عشق را درك خواهيد كرد.

من نمي توانم عشق را تعريف كنم ، ولي مي توانم راهي كه عشق در آن پرورش مي يابد را به شما نشان دهم؛ به شما نشان مي دهم كه چگونه يك بوته گل رز را بكاريد ، چطور آن را آبياري كنيد ،و چطور از آن محافظت كنيد.آنگاه روزي خواهد رسيد كه گل رز ، ناگهان و بي خبر ، شكوفا و متجلي مي شود و خانه تو آكنده از عطر مي گردد. عشق نيز به همين منوال شكوفا مي شود.

عشق ، گلي بسيار ظريف و شكننده است؛ بايد محافظت شود ، تقويت شود ، آبياري گردد.فقط در آن صورت است كه قوي و محكم مي شود.

عشق فقط در عشق رشد مي كند. عشق محتاج بستري عاشقانه است. اين را بايد به عنوان مهمترين اصل به خاطر داشت. عشق ، تنها در بستري عاشقانه قادر به رشد و فزوني است. عشق تحت تاثير امواج و بازتابهاي عاشقانه در محيط ، پرورش مي يابد. اگر پدر و مادر هر دو عشق بورزند ، آنهم نه فقط به كودك ،بلكه با يكديگر نيز روابطي عاشقانه داشته باشند ، اگر عشق در فضاي خانه جاري باشد ، آنگاه كودك نيز همچون موجودي از خميره عشق ، رفتار مي كند و هيچ گاه اين سوال كه : (( عشق چيست؟)) برايش پيش نمي آيد. او معني عشق را از همان ابتدا درمي يابد ، زيرا تبديل به شالوده و خميره وي مي شود.

مردم فكر مي كنند فقط زماني مي توانند عشق بورزند كه شخص مورد نظر خويش ، يعني شخصي كه از نظر آنها سزاوار عشقشان با شد، را يافته باشند چنين طرز فكري چرند است! اين را بدانيد كه هرگز چنين شخصي را پيدا نمي كنيد . مردم مي گويند فقط زماني حاضرند عشق بورزند كه مرد يا زن بغايت كامل را بيابند اين هم مزخرف است. هرگز چنين مرد يا زني را پيدا نخواهي كرد زيرا مرد يا زن كامل اصلا وجود ندارد.اگر هم وجود داشته باشد بان كه براي عشق تو اهميتي قایل نخواهد شد و زحمت زحمت درگير شدن با آن را به خود نخواهد داد.                                                

                                                                                                 اوشو

ادامه دارد...!!!

باهم بودن یعنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

جدايي يعني؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دوستای مهربون منتظر پیشنهادهای زیباتون هستم.!!!

نظرات شما:

                                     ***آنچه آموختم***

آموختم چيزهاي كم اهميت را تشخيص دهم و آنها را ناديده بگيرم كه باخت در يك نبرد كوچك را به قصد برد در يك جنگ بزرگ بپذيرم،كه زندگي را از طبيعت بياموزم.

چون بيد متواضع باشم،چون سرو راست قامت،مثل صنوبر صبور،مثل بلوط مقاوم،مثل رود روان،مثل خورشيد با سخاوت و مثل ابر با كرامت؛كه اگر مايلم پيام عشق را بشنوم خود نيز بايستي آن را ارسال كنم،كه ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد،بلكه كسي است كه به كمترين ها نياز دارد،كه دو نفر مي توانند با هم به يك نقطه نگاه كنند ولي آن را متفاوت ببينند،كه كافي نيست ديگران را ببخشيم،بلكه گاهي خود را نيز بايد ببخشيم،كه همه مي خواهند روي قله كوه زندگي كنند،اما تمام شاديها روزي رخ مي دهند كه در حال بالا رفتن از كوه هستند.

آموختم كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي در كسي كه دوستش داريم ايجاد كنيم،اما سالها طول مي كشد تا آن زخم ها را التيام بخشيم.

                                                                                                                                                                                                                                                     «فهيمه»